19 Aralık 2015 Cumartesi

Efsunlu Ahit





Efsunlu bir nefes indi gökten
''Yaz!'' dedi, ''okumanın büyüsü bitti''
''Göstermelik alimlik çağındayız
İnecek kitap da kalmadı Arş-ı ala'da''
''Yaz!'' dedi bana, bu son kutsal emirdi
''Gerekirse, ciğerlerinin yorgun nefeslerinde ara
İçine saman sarısı ilhamlar yükleyecek tüyü''
İki rakamdan oluşan bir ekranda
Milyonlarca ışıktan oluşan karanlığı düşledim
Her adım,
İçime aydınlık şehvetler üfleyen birer yıldı
Bilmem kaç tanrı, bilmem kaç mitoloji eskittim
Ait olduğum yazıtı bulamadım hiçbir zaman
Belki kendimi emanet edemedim hiçbir ruha
Lanet ettim;
Kıvılcım göstermeden, sıcaklığını hissettirmeyen
Ellerimi ısıtmayan her ateş parçasına
Şafağımı yakmayan, her kızıl nur katresine
Güreşmediğim hikaye, yenilmediğim meydan kalmadı
Çölün ortasındaki bir güz parçasıydı karnem
Kütleler dikilmedi bakire topraklarıma henüz
Kanlı takas kağıtları icat edilmeden gel
Son melek ölmeden
Son yıldız dökülmeden
Güneş henüz katlanmamışken gel.
Belki bir cüzdür hikayemiz, tek makamda okunur
Rayihası sönmemiş bir kitapta bul beni
Adlarımızın geçtiği cümlede buluş
Belki bu cümlenin noktası biz oluruz
Belki ilk defa, istediğimiz satırda biter hikayemiz.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder